Wij zijn de kinderen van Pim

Raymond Mens 6 mei 2017
0 people like this post

Vandaag precies vijftien jaar geleden werd Pim Fortuyn op het Mediapark in Hilversum vermoord. Maar nog steeds domineren zijn manier van politiek bedrijven en zijn visie het politieke debat in Nederland. Hierdoor kennen mijn generatiegenoten en ik, Nederlanders die volwassen werden tijdens de fluwelen revolutie van Fortuyn, enkel deze politiek roerige tijden. Wij zijn de kinderen van Pim.

Het beeld van de politiek bij veel Nederlanders geboren in de jaren ’80 en ’90 is grotendeels geworteld in de opkomst van en de moord op Fortuyn. Zij zagen Rita Verdonk kortstondig pieken en herinneren zich bijna geen politiek debat zonder Geert Wilders. Zij zagen vijf kabinetten in acht jaar tijd de revue passeren. ‘Italiaanse toestanden’, noemden ze dat vroeger. Voor millennials zijn dat Haagsche toestanden. Dat er in Frankrijk aanstaande zondag twee presidentskandidaten tegenover elkaar staan die niet ’s lands grootste partijen vertegenwoordigen, is voor hen dan ook niet bijster bijzonder. De verkiezing van Donald Trump tot 45e president van de Verenigde Staten is voor hen simpelweg Fortuyn’s fluwelen revolutie gegoten in de vorm van een bloedstollende Amerikaanse revolte.

Het politieke debat in Nederland ervoeren zij niet alleen qua stijl, maar ook inhoudelijk enkel omtrent de thema’s die Fortuyn destijds agendeerde. Na de val van de Berlijnse Muur en de ontzuiling was de grootste uitdaging van de westerse samenleving volgens Fortuyn het opnieuw uitvinden van die samenleving. Ofwel ‘een morele context te ontwikkelingen, waarin gemeenschappen tot bloei kunnen komen en waarin een collectief beleefd normen- en waardenstelsel tot stand kan komen, gehandhaafd en overgedragen kan worden.’ Anders gezegd: in onze verweesde samenleving moeten we vader en moeder opnieuw uitvinden. ‘Dat is de opgave van onze tijd, op straffe van een volledige versplintering en atomisering van ons soort samenlevingen.’ Hoewel Fortuyn het in 1997 schreef, bepaalt dit anno 2017 nog steeds het politieke debat in Nederland. De Tweede Kamerverkiezingen van dit jaar stonden zelfs volledig in het teken de acceptatie van normen en waarden. Niet voor niets ging winnaar Mark Rutte met zijn VVD de verkiezingen in met de slogan ‘Normaal doen’, anders pleur je maar op. De PVV werd met ‘Nederland weer van ons’ de tweede partij van ons land.

Fortuyn zette ook zijn vraagtekens bij het immigratie- en integratiebeleid, waarbij hij de islam als bedreiging zag. Cultuurrelativisme zou de Nederlandse samenleving bedreigen. Nederlanders moesten de kernnormen en -waarden van hun samenleving weer verdedigen en immigranten moesten zo snel mogelijk integreren. Want, zo concludeerde Fortuyn: ‘De beste bestrijding van de voedingsbodem voor fundamentalisme is nog altijd het breken van de gedepriveerde sociaaleconomische positie van duidelijk te onderscheiden groepen.’ De huidige aanslagen in Europa door zogenoemde lone wolfs zetten deze pijnlijke constatering opnieuw bovenaan de politiek agenda in ons land en daarbuiten.

Tot slot stelde Fortuyn dat de moderniteit helaas samengaat met schaalvergroting. De menselijke maat is zoek. Dit leidt volgens Fortuyn tot onvrede met als gevolg een sterk toenemend nationalisme. Ziekenhuizen, scholen en politiebureaus zijn veel te groot en daardoor bureaucratisch, log en ineffectief. De oplossing: zet de dokter, de leraar en de agent weer aan het stuur van de dagelijkse operatie. Een operatie die mede daarom kleinschaliger moet. En de directeur van het verzorgingstehuis dan? Die moest maar eens gaan helpen met het opmaken van de bedden, sneerde hij. Het manifest ‘Scherp op ouderenzorg’ van Hugo Borst en Carin Gaemers, dat tijdens de afgelopen Kamerverkiezingen terecht veel aandacht kreeg, was dan ook helaas een noodzakelijke herhaling van zetten voor onder meer een stop van de overdaad aan registratie, het creëren van een prettige werkomgeving en meer zeggenschap voor mantelzorgers in de zorg.

Dat onze samenleving zijn ‘vader en moeder’ nog niet gevonden heeft, legden de verkiezingen in maart pijnlijk bloot. Dat er een generatie is die afstamt van een nieuwe manier van politiek bedrijven evenzeer. Over de interne puinhoop binnen de Lijst Pim Fortuyn die uiteindelijk oversloeg naar het eerste kabinet Balkenende, schreef NOS-journalist Joost Vullings het boek ‘De kinderen van Pim’. Maar niet die 26 oud-Kamerleden maar wij, Nederlanders geboren in de jaren ’80 en ’90, zijn de kinderen van Pim.

Category: Blog
  • 0
  • 354

Leave your comment