Doemscenario dreigt voor Democraten

Raymond Mens 22 april 2019
0 people like this post

Het was een foutje. Een bedrijfsongeluk. De verkiezing van Donald Trump tot Amerika’s 45e president. Het resultaat van een rücksichtslose FBI, sensatiebeluste media en de kiesmannen. Al snel kwam de roep om een afzettingsprocedure. De inmiddels voormalig FBI-directeur James Comey had hier zo z’n twijfels over. Hij zag liever dat de Amerikanen hun fout in 2020 “zelf corrigeerden.” De kans dat dit daadwerkelijk gebeurt lijkt met de dag kleiner te worden.

Het ruim vierhonderd pagina’s lange rapport van speciaal onderzoeker Mueller is in ieder geval glashelder: team Trump spande niet samen met de Russen. Dat de president geen landverrader is, zou voor iedere Amerikaan een enorme opluchting moeten zijn. De Democraten reageren echter vooral teleurstellend. Deze conclusie zou te gering zijn. Te kort door de bocht. Eerst Trump’s financiën maar eens doorspitten. Natuurlijk, het rapport bevat pijnlijke details voor de president. Toch is de toon in de media gezet: Trump is onschuldig.

Gelukkig is daar Joe Biden. De Democratische partijtop ziet de oud-vicepresident als dé kandidaat om van Trump een ‘one-term president’ te maken. Met zijn 76 lentes is hij weliswaar op leeftijd, maar dat is de huidige president ook. Biden kan kiezers aanspreken in staten waar Trump nipt van Hillary won. Hij is recht door zee, niet politiek correct en een gevoelsmens. Bij die laatste eigenschap hoort dat hij met zijn handen praat, of voelt. Twee vrouwen die dat nogal “ongemakkelijk” vonden, zochten deze maand de media. Het resulteerde in een video waarin Biden zei zijn leven te beteren. Achter de schermen was ‘ie echter ziedend. De verhalen zouden ingestoken zijn door het campagneteam van Bernie Sanders, die in de peilingen momenteel na Biden het hoogst scoort. Dat de andere Democratische presidentskandidaten Biden überhaupt niet verdedigden, is voor de partijtop zorgwekkend. Wacht er een bloedige, rommelige voorverkiezing?

Joe Biden

Ondertussen kijkt de president vooruit. Tegen de wens van zijn eigen partij in, maakte hij onlangs bekend met een eigen zorgplan te komen. Trump realiseert zich dat alleen ObamaCare slopen, ontoereikend is. Er moet een plan tegenover staan. Bij de tussentijdse congresverkiezingen in november bleek gezondheidszorg verreweg het belangrijkste thema. De Democraten hadden een plan, de Republikeinen niet. Trump belooft om in 2020 met zijn eigen plan te komen, als inzet voor de verkiezingen. Dat hij hiermee zijn verkiezingsbelofte om “betere en goedkopere” zorg te realiseren niet direct ingelost heeft, zal zijn achterban een zorg zijn. Het lijstje van ingeloste beloften is al lang. Promises Made, Promises Kept, luidt de campagneslogan dan ook.

Met America First als credo heronderhandelde Trump het “oneerlijke” Noord-Amerikaanse vrijhandelsverdrag. Met de EU werd een nieuwe deal gesloten en met China lopen er onderhandelingen. De strijd om de macht in het Midden-Oosten is grotendeels aan Rusland overgelaten, hetgeen Amerikaanse dollars en (nog belangrijker) levens scheelt. De bijdrage aan de NAVO, al langer een interne irritatie van Amerikaanse presidenten, stelde Trump openlijk ter discussie. In het binnenland kwamen er belastingverlagingen, dereguleringen en maar liefst twee aanwinsten voor het Hooggerechtshof. De muur staat er nog niet, maar de president vecht er iedere dag voor. Dat is belangrijk. Resultaat of niet, Trump vecht er tenminste voor. Het gaat om de Rotterdamse marktkoopman die, gevraagd of Pim Fortuyn al zijn beloftes waar kon maken, simpelweg antwoordde: “Pim zegt het tenminste.”

De Democraten zien de bui al hangen. Ze grijpen daarom naar een reddingsboei: de kiesmannen! Die zijn “ouderwets” en “racistisch.” Het winner takes all-systeem waarin er per staat kiesmannen worden verdeelt, geeft de blanke bevolking in conservatieve staten een grotere stem dan kiezers in de grote, progressieve steden. Eigenlijk is hun beklag veel banaler: het stelsel werkt ze tegen. Van de zeven presidentsverkiezingen sinds 1992, kregen de Democraten zes keer de meeste stemmen. Alleen George W. Bush wist in 2004 meer kiezers achter zich te scharen dan zijn Democratische tegenstander, John Kerry. Toch wonnen de Democraten slechts vier verkiezingen. Al Gore en Hillary Clinton waren landelijk gezien weliswaar populairder, maar delfden bij de verdeling van de kiesmannen het onderspit. Dat beide kandidaten niet in het Witte Huis zijn beland, geeft simpelweg aan dat het huidige systeem perfect werkt. Om president van de VS te worden dien je verspreid over het land stemmen binnen te harken, niet op één plek. Het afschaffen van de kiesmannen is daarom een kansloze zaak.

Trump won het Witte Huis in 2016 met 46% van de stemmen. Momenteel zegt 51% van de Amerikanen tevreden over hem te zijn – 49% is dat niet. Met dergelijke cijfers wint de president deze keer glansrijk, ook zonder ‘hulp’ van de kiesmannen. Voor de Democraten dreigt een doemscenario van enorme proporties.

Category: Geen categorie
  • 0
  • 312